İngilizce başlık için baştan özür... Tepemin attığı bir anda yazmıştım. Sonradan sinirim geçince yayınlamadım yazıyı. Şimdiyse olayın kendisi için değil, ama hoşlanmadığım bir zihniyeti örneklemek için yayınlıyorum. Vapur çıkışında, kalabalık caddelerde önünüzü kesen, konuşa konuşa sizinle birlikte metrelerce yürüyen yeşil tişörtlü çocuklar var ya, onlardan biri attırdı tepemi. Greenpeace gönüllüsü gençlerden söz ediyorum.

Son zamanlarda çeşitli web sitelerinde çeşitli listeler dolaşıyor, mecbur kalınmadıkça asla yenmemesi gereken besin maddeleriyle ilgili. İşte o listelerden bir tanesi...

Armağan ekonomisi alanındaki önemli isimlerden, "Kutsal Ekonomi" (Sacred Economics) kitabının yazarı Charles Eisenstein, Giftival kapsamında İstanbul'a geldi. Gelir gelmez de Baraka ve Zumbara'nın ortaklaşa düzenlediği bir konuşma yaptı. Konuşma, ismini yeni kitabından alıyordu: "Kalplerimizin Mümkün Olduğunu Bildiği Daha Güzel Bir Dünya" (The More Beautiful World our Hearts Know is Possible). Armağan ekonomisi denince Türkiye'de ilk akla gelen isim olan Filiz Telek'se, bir çevirmen olarak ne kadar zor olduğunu bildiğim ardıl çeviri işinin altından büyük bir ustalıkla kalktı. Perşembe akşamki konuşma, doğrudan armağan ekonomisi hakkında değildi. Biraz daha spiritüel bir konuşmaydı. İyiliği armağan etmek üzerine bir konuşma...

5-6 Ekim'de, Çanakkale'de, Buğday Ekolojik Yaşamı Destekleme Derneği ve Çanakkale Ekolojik Yaşam İnisiyatifi (ÇAYEK) işbirliği ile, Pan Görsel Sanatlar Atölyesi ev sahipliğinde ikinci EkoKadın buluşması yapıldı. Etkinlik hakkında böyle bir de haber çıktı. Program aşağı yukarı İstanbul'dakiyle aynıydı. Ama tabii katılımcılar farklı olduğu için farklı sohbetler, farklı tartışmalar yaşandı...

Okurumuz Nadire K., Bashico adlı blogda rastladığı ve beğendiği bir pire kovucu tarifini paylaştı bizimle. Hayvanları Koruma Haftası kapsamında, biz de bu tarifi sizinle paylaşmayı görev bildik...

Zaman Gazetesi haftasonu ekleri muhabiri Merve Tunçel'le minik bir söyleşi yaptık...

Marmara Denizi’nin Değişen Oşinografik Şartlarının İzlenmesi Projesi’nin (MAREM) Başkanı hidrobiyolog Levent Artüz'ün bu sözleri dün sosyal medyaya bomba gibi düştü. Artüz, denizlerimizde etkin bir arıtma sistemi kullanılmadığı için, Marmara Denizi'nden çıkan midyeleri yemenin, pil emmekten daha zararlı olduğunu söylüyordu. Artüz ayrıca, gelişen teknoloji yüzünden bugün kullandığımız deterjan, parlatıcı, lavabo açıcı gibi kimyasallarla evsel değil sanayi atığı seviyesinde kimyasal atık ürettiğimizi de söylemiş...

Piyasadaki en yaygın ağız çalkalama sıvılarının içinde aşağıdaki maddelerden birkaçını bulmanız mümkün...

Önce sadece toz çay vardı. Sonra kâğıt poşetler çıktı... Sonra demlik poşetleri... Sonra fiyakalı, piramit biçimli poşetler... Kimileri bunları kolaylık diye kucakladı. Kimileri aynı tadı bulamadı, reddetti. Görünen o ki, reddetmek için lezzet dışında sebepler de var...

Adatepe'de rüya gibi bir dört gün geçirdikten sonra, ruhumu Kazdağları'nda bırakıp geri döndüm. Ne mi yaptım Adatepe'de? Benim gibi yirmi beş kişiyle beraber turşu kurmayı, ekmek, tarhana, erişte, salça yapmayı, peynir mayalamayı öğrendim. Şimdi bazılarınız "Bunları bilmek için mektebe gitmeye ne gerek var?" diyor mutlaka. Hamarat bir arkadaşım aynen bunu dedi mesela. Adatepe'de bizim bütün cahilce sorularımızı yanıtlamaya çalışan Fatma, Lütfiye ve Şehnaz da içlerinden böyle geçiriyorlardı eminim...